Ποιοι είναι οι λόγοι για το κιτρίνισμα του πλαστικού PVC;

Ποιοι είναι οι λόγοι για το κιτρίνισμα του πλαστικού PVC;

Το κιτρίνισμα των πλαστικών αναφέρεται στην αλυσιδωτή αντίδραση της αλυσιδωτής μοριακής αλυσίδας πολυμερούς που σπάει κάτω από υψηλή θερμοκρασία, οξειδωτικό περιβάλλον ή υπό τη δράση υπεριώδους, υπέρυθρης ακτινοβολίας και μικροοργανισμών, που πυροδοτεί την αποκόλληση ελεύθερων ριζών.

Το κοινό κιτρίνισμα των πλαστικών περιλαμβάνει κυρίως τα ακόλουθα:

1. Η υπεριώδης ακτινοβολία

Το φως που ακτινοβολείται από τον ήλιο στο εξωτερικό στρώμα αέρα είναι ένα συνεχές φάσμα με μήκος κύματος 0,7-3000nm, εκ των οποίων η υπεριώδης ακτινοβολία 300-400nm είναι η κύρια αιτία της αποικοδόμησης του πολυμερούς. Και η ενέργεια των φωτονίων στην υπεριώδη περιοχή των 290-400 nm είναι 300-419 kJ/E, η οποία είναι υψηλότερη από την ενέργεια του δεσμού ορισμένων τυπικών χημικών δεσμών σε πολυμερή.

2. Η επίδραση του σταθεροποιητή θερμότητας

Διαφορετικοί σταθεροποιητές θερμότητας έχουν διαφορετικά αποτελέσματα στη σταθερότητα του PVC στο φως.

Το Ba/Cd και οι οργανοκασσιτερικές καρβοξυλικές ενώσεις (όπως οι σταθεροποιητές οργανοκασσιτερικού εστέρα μηλεϊνικού ανυδρίτη) μπορούν να παρέχουν έναν ορισμένο βαθμό σταθερότητας στην υπεριώδη ακτινοβολία στα προφίλ PVC που χρησιμοποιούνται σε εξωτερικούς χώρους, ενώ οι οργανοκασσιτερικές ενώσεις που περιέχουν θείο (όπως οι σταθεροποιητές οργανικού κασσιτέρου θείο αλκοόλ) παρέχουν περιορισμένη σταθερότητα στο φως. Η σταθερότητα στο φως του σταθεροποιητή μολύβδου δι-άλατος είναι υψηλότερη από αυτή του σταθεροποιητή μολύβδου τρι-άλατος.

3. Η επίδραση του αντιοξειδωτικού συστήματος

Επί του παρόντος, οι σταθεροποιητές που χρησιμοποιούνται από τους κατασκευαστές προφίλ PVC είναι κυρίως σύνθετοι σταθεροποιητές. Εκτός από την κύρια ένωση που σταθεροποιεί την αποικοδόμηση του PVC, περιλαμβάνουν επίσης συστήματα λίπανσης, αντιοξειδωτικά συστήματα και άλλα συστήματα σταθεροποίησης.

Το αντιοξειδωτικό σύστημα μπορεί να περιλαμβάνει φαινολικούς σταθεροποιητές και συν-σταθεροποιητές φωσφίτη. Αυτές οι ενώσεις μπορεί να περιέχουν οργανικές ακαθαρσίες που αποχρωματίζονται εύκολα και επιπλέον, μπορεί να υποστούν αντιδράσεις αποχρωματισμού υπό τη δράση του φωτός, του οξυγόνου και του νερού.